POZWÓL DZIECKU DECYDOWAĆ.

Moje starsze dziecko to straszny uparciuch. Nie zaprzeczam, gdy słyszę „po mamusi”, choć taki mały foch z mojej strony jest, bo tatuś też do spolegliwych nie należy.

Gdyby pozwolić Matyldzie decydować… no właśnie. Co by było gdyby?

„Mamuś, mogę zrobić sobie przemeblowanie w pokoju?”

Powiedziałabym:

„NIE. Tak jest ładnie i funkcjonalnie i nie ma takiej potrzeby”.

Następnie mój córka strzeliłaby klasycznego focha, a przy okazji może strzeliłaby też drzwiami. Nie powiem, co strzeliłoby mnie.

Taka rodzinna sytuacja.

Ale Matylda nie czeka na pozwolenie. Nie zastanawia się. Matylda działa.

Powyższa rozmowa nie miała miejsca. Któregoś letniego dnia moja córka po prostu wstała rano i zrobiła przemeblowanie. Kiedy zawołała mnie bym oceniła jej pracę – dumna z siebie jak paw – moją pierwszą reakcją była złość, że nie zapytała mnie o zdanie. Trwało to parę sekund, bo gdy otworzyłam drzwi jej pokoju złość szybko zastąpił podziw! Ona to naprawdę pięknie wymyśliła!

Zrobiła projekt na kartce papieru, przeanalizowała rozmieszczenie mebli, wybrała kolory.

Pomyślałam sobie, że moje dziecko jest bacznym obserwatorem otoczenia i jak bardzo na to co robi ma wpływ to co robię ja. Ma ogromne wyczucie estetyki. I pomyślałam też, jak ja – jej mama – czasem ograniczam ten piękny, chłonny i łasy na nowe umysł głupimi zakazami. Jak mogę stłumić w zarodku talent, radość tworzenia, nie pozwalając jej działać, próbować, sprawdzać.

Zobaczcie sami, jakie zaszły tu zmiany!

Pokój małej dziewczynki  zmienia się na moich oczach w pokój młodej dziewczyny. Choć moja córcia jest dla mnie jeszcze taka malutka! Miejsce do nauki wybrała starannie słuchając mojej rozmowy z koleżanką na temat urządzania kąta do pracy. Zadbała o to, by biurko oświetlało światło dzienne. Na szczęście okna dachowe VELUX , które mamy zamontowane na całym poddaszu, zapewniają dość światła w jej pokoju i biurko znalazło się tuż przy nich. Na samym biurku zapanował porządek – choć nie mam złudzeń co do tego, że na krótko – wszak oprócz upartości odziedziczyła po mnie także zdolność do zrobienia twórczego bałaganu w nanosekundę.

Ikeowe białe komody MALM na zabawki i ubrania stanęły pod skosami i choć mnie jest nieco trudniej dostać się do nich to Matylda stanie w tym kącie bez problemu. Pozbierała ramki poupychane w kartonach i sama zrobiła sobie rodzinną galerię zdjęć. Bujany fotel został oddelegowany do naszej sypialni, a miejsce do czytania książek i słuchania muzyki powstało pod półkami z książkami. Wystarczyło oddać stertę piętrzących się tam pluszaków. Nadal czeka na mnie obszycie materacyka z kawałka dociętej na wymiar gąbki i wzorzystego materiału z IKEA. Nasz księgozbiór stale się powiększa, dlatego wieczory należą do bardzo przyjemnych. Jeśli oczywiście dzieciaki w porę odrobią lekcje i zdołają umyć się przed 22.

Nad łóżkiem Tuśki zamontowaliśmy latem półki HEX. Moje dziecko prosiło o nie od bardzo dawna, a ja choć robię je już niemal seriami, zawsze odkładałam to na później. Tym razem się udało. O aranżację półek zadbała sama właścicielka. Jakże by inaczej! W pokoju pojawiają się powolutku także nowe kolory, bo Matylda - tak jak ja - bardzo lubi przemeblowania i razem ze mną śledzi wnętrzarskie nowinki. Dlatego niebawem nastapią kolejne zmiany.

Pod kolejnym oknem dachowym stanął keyboard – nowa pasja Matyldy. Jeszcze nie rozpoczęła pracy z nauczycielem, ale już sama wygrywa proste melodie. Keyboard męża – przejdzie malutki kosmetyczny lifting niebawem, by jeszcze lepiej dopasować się do dziewczęcego wnętrza. A mnie cieszą ogromnie kolejne instrumenty – po gitarach i bębnach, które pojawiają się w naszym domu i pokojach dzieci.

Najtrudniej było mi zaakceptować fakt, że moja córa nie chce już bawić się kuchnią, którą wykonaliśmy z M na jej trzecie urodziny. Robiliśmy ją późnymi wieczorami, w piwnicy mojego taty. Od projektu aż po ostatni detal wykonaliśmy ją we dwójkę. Mam do niej ogromny sentyment, ale nie zatrzymam czasu. Mam nadzieję, że znajdzie nową właścicielkę, której zapewni dobrą zabawę i miłe wspomnienia.

 W zamian za kuchnię Matylda poprosiła o … toaletkę. Tak, to już ten czas kiedy pluszowe zabawki zostają powoli zastąpione przez lusterko, przybory do czesania, perfumy. Na letniej kolonii młoda nauczyła się robić własne mydełka, peelingi i błyszczyki i od tej pory namiętnie trenuje tę umiejętność pozbawiając mnie większości pojemniczków od szminek wraz z ich zawartością.

Nie byłabym sobą, tą Aną od drewna, gdybym po prostu kupiła jej mebelek z sieciówki. Postanowiłam tworzyć kolejne miłe wspomnienia i zrobić toaletkę sama. Jeszcze jej nie zobaczycie, jeszcze stoi w warsztacie, ale myślę, że Wam się spodoba. Tym razem nie będzie niespodzianki dla Matyldy – ona tworzy ją ze mną! I do niej należą ostateczne decyzje o kształcie i kolorach nowego mebla.

Dlatego apeluję i do Ciebie.
Pozwól dziecku decydować!

Może nie o wszystkim, granice są potrzebne, ale o tym co ubiera, co chce zjeść na śniadanie czy jaki kolor chce mieć w pokoju. Sama nie jestem w tym dobra, ale uczę się tego razem z dziećmi. One wybaczają mi na szczęście moje błędy i ten niepotrzebny stupor, w który wpadam powtarzając „nie” i „nie”.

Dlaczego nie może lalce obciąć włosów? Przecież to jej zabawka. Matylda poszła o krok dalej i nawet je zafarbowała - ombre rzecz jasna :) Pastelami.

A Wy na co pozwoliliście ostatnio swoim dzieciom?